کشتار اسیران آلمانی در اتحاد جماهیر شوروی

عکس دیگری از اعدام جمعی اسیران جنگی آلمان در شوروی

ارتش سرخ در جریان جنگ جهانی دوم و پس از پایان آن جنایات فراوانی مرتکب شد. کشتار گسترده اسیران جنگی آلمان یکی از این موارد است که در زیر به بررسی آن میپردازیم :

 ارتش سرخ در جریان جنگ جهانی دوم و پس از پایان آن جنایات فراوانی مرتکب شد. کشتار گسترده اسیران جنگی آلمان یکی از این موارد است  که در زیر به بررسی آن میپردازیم :

در جریان جنگ جهانی دوم :

در این جا برای ترسیم تقریبی این اعمال وحشیانه ارتش سرخ به ذکر مواردی از کتاب هوفمان و زایس بسنده میکنم.

  • کمیسرهای ارتش سرخ ازروزهای اول جنگ در بین یگان های ارتش سرخ میرفتند و دستوراتی مانند «کسی را اسیر نگیرید» و یا « همه آلمانی ها را بکشید» را ابلاغ میکردند. نظامیان ارتش سرخ به ازای کشتن بیست آلمانی سه روز مرخصی تشویقی میگرفتند.
  • در تاریخ ۲۴ ژوئن ۱۹۴۱ دوازده زخمی آلمانی که چند روز قبل از نیروها عقب مانده بودند، در سورز که در غرب بیاایشتوک[ ۱۸۰ کیلومتری ورشو] واقع شده است، در وضعیت دلخراشی پیدا شدند. آن ها را به درخت بسته بودند ، چشمانشان را از کاسه در آورده و زبانهایشان را از حلقوم بیرون کشیده بودند.
  • یک روز بعد در ۲۵ ژوئن ، اعضای یک گروه شناسایی یگان ۳۶ توپخانه را در روستایی در شرق لهستان یافتند همه آن ها را به طرز وحشیانه ای اعدام کردند.
  • ستوان یکم هوفناگل در اواخر ژوئن ۱۹۴۱ در کنار خیابان بوسک تارنوپول حدود هشت نظامی آلمانی را یافتند که اعدام شده بودند ، سه نفر از آن ها افسر بودند.
  • در اواخر ژوئن افراد یگان شناسایی هنگ ۹ توپخانه که از واحد خود جدا شدند، در نزدیکی بیاایشتوکبه دست روس ها افتادند،روس ها آن ها را تکه تکه[مثله] کردند.
  • در همین ماه عقبه لشکر ۱۶۱ توپخانه در منطقه پورزک توسط ارتش شوروی مورد حمله قرار گرفت و تعدادی از افسران و سربازان و دو کشیش به اسارت درآمدند.تنها آن دو کشیش زنده ماندند. یکی از آن ها کلینگر،کشیش پروتستان ارتش و دیگری زیدرزبرگر، کشیش کاتولیک در مناطق جنگی بود.در روزهای ۸ و ۱۵ ژوئیه آنها به عنوان شاهد به دادگاه احضار شدند و پس از ادای سوگند این گونه گفتند:«ستوان ُزمر و شش سرباز دیگر زنده زنده سوزانده شدند،ستوان وُردِل و بقیه سربازان را یا به گلوله بستند یا با ضرب و شتم کشتند.»
  • در ۲۸ ژوئن ۱۹۴۱ سربازان روسی در منطقه مینسک به یک کاروان حامل زخمی های آلمانی که کاملا با آرم صلیب سرخ علامت گذاری شده بود حمله کردند و بیشتر زخمی ها و سربازان محافظ را کشتند.
  • این ها تنها گوشه ای از جنایات ارتش شوروی در روزهای اول جنگ بود که خوی وحشیگری آن ها را نشان میدهد. ارتش شوروی بعدها دلیل این وحشیگری ها را مقابله به مثل دربرابر فرمان کمیسر [فرمانی که به موجب آن آلمانی ها وظیفه داشتند به محض اسیر گرفتن کمیسرهای سیاسی شوروی آن ها را اعدام کنند، این فرمان در ۶ مه ۱۹۴۲ لغو شد] اعلام کرد. این دلیل غیرقابل قبول است زیرا طبق اسناد غنیمت گرفته شده و اعترافات اسرای روس آن ها در هفته های اول جنگ از این فرمان اطلاع نداشتند.دلیل دیگر روس ها نبودن هیچگونه دستوری مبنی بر ممنوعیت کشتن اسرای آلمانی است.این دلیل هم غیرقابل قبول است زیرا در ماه ژوئن ۱۹۴۱ «شورای کمسیرهای ملی» بخش نامه ای درباره اسرای جنگی صادر کرد که به موجب آن کشتن اسرای جنگی ممنوع اعلام شده بود.[دلیل این فرمان اینگونه اعلام شده بود:«کسب اطلاعات از اسرا». کاملا واضح است که روس ها این بخشنامه را بر اساس تعهد به رفتار صحیح و مطابق حقوق بین المللی صادر نکرده اند بلکه هدفشان کسب اطلاعات و بعد کشتار اسرا بوده است]
  • پس از ژوئن ۱۹۴۱ و با وجود ممنوعیت کشتار اسرا ، این کار کماکان و بدون کاهش ادامه پیدا کرد. در زیر اندکی از این جنایت ها را به نقل ازهوفمان، زایس و چرنین میاورم.
  • در اکتبر ۱۹۴۱ در منطقه ویازما گروهی از سربازان زخمی یک گروهان توپخانه به دست روس ها اسیر شدند. دکتر ُزنلایتز، با ادای سوگند اظهار داشت که این سربازان به همراه شصت زخمی دیگر به انبار کاهی برده شدند و روس ها آن ها را زنده زنده سوزاندند.
  • پروفسور بوتس ، پزشک ستاد ارتش، در حوزه کاری خود در لشکر شمال در حدفاصل ۲۸ اوت تا ۱۱ نوامبر ۱۹۴۱ چهل و چهار سرباز آلمانی کشته شده را کالبد شکافی کرد. در گزارش او میخوانیم که مرگ اکثر آن ها در اثر گلوله نبوده بلکه بیشتر آن ها به واسطه اعمال وحشیانه ای از قبیل،ضربات چاقو، بیرون آوردن چشمها،بریدن گلو،قطع اعضا بدن،بریدن یا له کردن آلت تناسلی ، زنده زنده سوزانده شدن و …. مرده اند.
  • تسیکور، کشیش ارتش، که مسئول دفن اجساد بود در ۲۴ و ۲۵ فوریه ۱۹۴۲ در خارکف اجساد تکه تکه شده چهل و دو سرباز هنگ ۱۷۹ را شناسایی کرد. او این گونه میگوید:« اولین برخورد با آن ها تکان دهنده بود. بینی خیلی از آن ها را کنده بودند و یا چشمانشان را از کاسه درآورده بودند.»
  • در زمستان ۱۹۴۲-۱۹۴۱ گروهی از زخمیان آلمانی که در حال انتقال به عقب بودند در نزدیکی توروپِک به دست روس ها افتادند.روس ها آن ها را با ضربات چاقو و یا با شلیک گلوله کشتند.
  • فاجعه فئودزیا و فاجعه گریشینو نیز یکی از ددمنشانه ترین اعمال ارتش سرخ است که نباید ناگفته بماند.
  • پس از فتح مجدد فئودزیا[شهری بندری در اوکراین] توسط ارتش سرخ در دسامبر ۱۹۴۱ صد و شصت نفر سرباز آلمانی که جراحات شدیدی داشتند به همراه یک پزشکیار ، شش سرباز پرستار و چند پرستار روس در بیمارستان این شهر جا ماندند و به دست روس ها افتادند.چند روز بعد ارتش آلمان شهر را پس گرفت. اما متوجه شد که روس ها تمام افراد بیمارستان را به وضع فجیعی کشته اند. آن هایی که خوش شانستر بودند با شلیک گلوله کشته شده بودند و بقیه را یا از پنجره ها به پایین پرت شده بودند یا با ضربات میله های آهنی و یا دیگر روش های وحشیانه کشته شده بودند.این مطلب را شاهدان روس هم تایید کردند.
  • در شب ۱۱ فوریه ۱۹۴۳ یک لشکر زرهی روس توانست منطقه گریشینو را که در دست آلمان و هم پیمانانش بود تصرف کند.یک هفته بعد در ۱۸ فوریه ارتش آلمان در پاتکی سنگین روس ها را تارومار کرد و منطقه را پس گرفت. طبق بررسی های کمیسیون بازرسی بیش از ششصد نظامی آلمانی و همپیمانانشان به علاوه همراهان لشکری یعنی پرستاران صلیب سرخ و اعضای خبرگزاری به طرزی ددمنشانه کشته شده بودند.در صورت جلسه پزشکی قانونی میخوانیم:«تقریبا همه اجساد تکه تکه شده بودند…. گوشها و بینی های اجساد را کنده بودند. آلت تناسلی را بریده و در دهانشان فرو کرده بودند.»
حتما خوشتون میاد  نبرد فرانسه

این دو مورد کاملا نشان میدهد که روس ها در هنگام اشغال مناطق چه بلایی بر سر اسرا می اوردند و چه بسیار جنایت هایی که در دل خاک پنهان شد و کسی از آن ها اطلاعی کسب نکرد

ادامه جنایات بعد از جنگ

قریب به ۳ میلیون اسیر جنگی آلمانی توسط اتحاد جماهیر شوروی در طول جنگ جهانی دوم به اسارت در آمدند، بیشتر آنها در طول پیشروی های ارتش سرخ در سال آخر جنگ بوده. اسیران جنگی به عنوان نیروی کار اجباری در اقتصاد زمان جنگ شوروی و بازسازی پس از جنگ به کار گرفته شدند. در سال ۱۹۵۰ تقریبا همه شان آزاد شده بودند. در سال ۱۹۵۶ آخرین اسیر جنگی زنده مانده از اتحاد جماهیر شوروی به خانه بازگشت. بر اساس اسناد شوروی ، ۳۸۱,۰۶۷ اسیر جنگی ورماخت آلمان (۳۵۶,۷۰۰ ملیت آلمانی و ۲۴,۳۶۷ نفر از دیگر ملیت ها) در اردوگاههای NKVD شوروی جان باختند. آلمانی ها آمار واقعی جان باختگان اسرای جنگی آلمانی در اتحاد شوروی را حدود ۱ میلیون نفر تخمین می زنند. آنها معتقدند که در میان افرادی که گزارش شده گم شده اند کسانی بوده اند که در زندانهای جنگی شوروی مرده بودند.

تشکر مادر یک اسیر از کنراد ادنائر صدراعظم آلمان بعد از بازگشت از مسکو در 14 سپتامبر 1955 او موفق به انعقاد پیمانی برای آزادی 15000 شهروند و اسیر جنگی آلمانی تا پایان سال شده بود

تشکر مادر یک اسیر از کنراد ادنائر صدراعظم آلمان بعد از بازگشت از مسکو در ۱۴ سپتامبر ۱۹۵۵ او موفق به انعقاد پیمانی برای آزادی ۱۵۰۰۰ شهروند و اسیر جنگی آلمانی تا پایان سال شده بود

در نخستین ماه از جنگ آلمان و شوروی، آلمانی های کمی توسط اتحاد شوروی اسیر شدند. بعد از نبرد مسکو و عقب نشینی نیروهای آلمانی تعداد زندانیان در اردوگاههای اسرای جنگی شوروی در اوایل سال ۱۹۴۲ بالغ بر ۱۲۰,۰۰۰ نفر می شد. ارتش ششم آلمان در نبرد استالینگراد محاصره شد، ۹۱,۰۰۰ بازمانده اسیر شدند که در اوایل سال ۱۹۴۳ به ۱۷۰,۰۰۰ نفر رسیدند. به دلیل ضعیف شدن و سو تغذیه سربازان و وجود بیماری ها در زمستان روسیه بسیاری در ماههای بعد از اسارت در استالینگراد یخ زدند و جان سپردند؛ تنها حدود ۶,۰۰۰ نفر از آنها پس از پایان جنگ زنده به آلمان بازگشتند. به دلیل وضعیت اقتصادی وخیم اتحاد شوروی در سال ۱۹۴۳ ، میزان مرگ و میر در اردوگاههای اسیران جنگی به طور وحشتناکی افزایش یافت. در همین حین اسرای جنگی منبع کارگری مهمی برای کمبود نیروی انسانی اقتصاد شوروی شدند. با شکل گیری “کمیته ملی آلمان آزاد” و “اتحادیه افسران آلمانی” ، اسرای طرفدار کمونیست اعتبار بیشتر و جیره بهتری کسب کردند. به دلیل عملیات بلاروس و سقوط در قسمت جنوبی جبهه شرقی، تعداد اسرای آلمانی تقریبا در نیمه دوم ۱۹۴۴ دو برابر شد. در اولین ماههای ۱۹۴۵ ارتش سرخ به رودخانه اودر و بالکان پیشروی کرد. مجددا تعداد اسرا در آوریل ۱۹۴۵ به ۲ میلیون نفر بالغ شد.

تصویر اسیران آلمانی در مسکو سال 1944

تصویر اسیران آلمانی در مسکو سال ۱۹۴۴

بر اساس اسناد اتحاد شوروی رقم کلی ۲٫۸ میلیون اعضای ورماخت آلمان که در پایان جنگ اسیر بودند اعلام شده. رقم بزرگتری از اسرای آلمانی در پایان سال ۱۹۴۶ اعلام شده، زمانی که اتحاد شوروی اسرای کمتری نسبت به انگلستان و فرانسه که در اختیار داشتند را دارا بود. با ایجاد دولت آلمانی متمایل به شوروی در منطقه تحت اشغال شوروی آلمانی (جمهوری دموکراتیک آلمان) در ماه اکتبر ۱۹۴۹ ، همه اسیران به جز ۸۵,۰۰۰ نفر آزاد و بازگردانیده شدند. بیشتر آنهایی که همچنان نگه داشته شده بودند به عنوان جنایتکار جنگی محکوم شده بودند و بسیاری از آنها به اردوگاههای کار اجباری طولانی مدت (معمولا ۲۵ سال) محکوم شدند. تا سال ۱۹۵۶ بود که آخرین نفر از آنها بازگردانیده شدند، با مداخله صدر اعظم آلمان غربی “کونراد آدنویر” در مسکو.

بازگشت اسیران آلمانی به کشورشان در 1955

بازگشت اسیران آلمانی به کشورشان در ۱۹۵۵

تاریخ دان انگلیسی “ریچارد اوری” تخمین زد که ۳۵۶,۰۰۰ نفر از ۲,۸۸۰,۰۰۰ نفر زندانی جنگی آلمانی در اردوگاههای کار شوروی جان باختند. بر اساس گفته های “آنه آپلباوم ” ، ۵۷۰,۰۰۰ اسیر جنگی کشورهای متحدین در زندانهای شوروی جان باختند و اینکه احتمالا رقم کلی نهایی بیشتر است. ((در چند ماه از سال ۱۹۴۳ ، میزان مرگ در بین اسیران حدود ۶۰ درصد بود …)). بررسی ای که توسط کمیسیون آلمان غربی صورت گرفته حاکی از آن است که تقریبا یک میلیون زندانی آلمانی در اردوگاههای شوروی بین سالهای ۱۹۴۱ و ۱۹۵۲ جان باختند.

بر اساس گفته های “ادوارد پترسون”، ایالات متحده تصمیم گرفت که هزاران زندانی آلمانی را در ماه می ۱۹۴۵ به عنوان “اقدامی دوستانه” به اتحاد شوروی بدهد. “نیال فرگوسن” می گوید که ((واضح است که بسیاری واحدهای آلمانی به دنبال تسلیم شدن به آمریکایی ها بودند تا نسبت به نیروهای دیگر کشورهای متفقین، به خصوص ارتش سرخ)). “هاینتس ناوراتیل” می گوید که نیروهای ایالات متحده از پذیرفتن تسلیم نیروهای آلمانی در ساکسونی و بوهمیا سر باز زدند، و در عوض آنها را به اتحاد شوروی تحویل دادند.

اعدام اسیران جنگی آلمان در خیابان های "کی یف". 1946

اعدام اسیران جنگی آلمان در خیابان های “کی یف”. ۱۹۴۶

هزاران نفر از زندانیان از اردوگاههای اسرای جنگی در غرب به اردوگاههای تحت اختیار شوروی منتقل شدند. مشهور است که ۶,۰۰۰ افسر آلمانی از غرب به اردوگاه کار اجباری زاخسنهاوزن فرستاده شدند که در آن زمان یکی از اردوگاههای مخصوص NKVD بود و همچنین مشهور است که انتقال هایی به شرق تر به سیبری انجام شده.

رژه اسیران آلمانی در کیف

رژه اسیران آلمانی در کیف

تخمین های آلمانی ها

دولت آلمان غربی کمیسیون ماشکه را برای تحقیق درباره سرنوشت اسرای جنگی آلمانی در جنگ ایجاد نمود، در گزارش شان در سال ۱۹۷۴ دریافتند که حدود ۱٫۲ میلیون فرد نظامی آلمانی که گزارش شده بود مفقود شده اند ارقام بزرگی حاکی از آن است که در زندانها جان باخته اند، از جمله ۱٫۱ میلیون نفر در اتحاد جماهیر شوروی. تاریخ دان آلمانی “رودریگر اورمانز” تعداد اسرای آلمانی کشته شده در اسارت شوروی را ۱ میلیون نفر تخمین می زند. بر اساس تحقیق وی، اورمانز معتقد است که مرگ ۳۶۳,۰۰۰ اسیر جنگی در اسارت شوروی ها می توانند توسط اسناد آژانس WASt تائید شوند، او می گوید که ( کاملا محتمل به نظر می رسد ، اما قابل اثبات نیست، که ۷۰۰,۰۰۰ نفر نظامی آلمانی که به عنوان مفقود شده لیست شده اند در حقیقت در اسارت شوروی ها مرده اند).

اعدام جمعی افسران آلمانی در "کی یف". 1946

اعدام جمعی افسران آلمانی در “کی یف”. ۱۹۴۶

بر اساس بخش صلیب سرخ آلمانی ها در جستجوی اسیران، ۱,۳۰۰,۰۰۰ نفر نظامی آلمانی هنوز رسما به عنوان مفقود الاثر لیست شده اند، که بیشتر شان احتمالا تحت اسارت جان باخته اند.

اسرای جنگی آلمانی در اختیار اتحاد شوروی

اسرای جنگی آلمانی در اختیار اتحاد شوروی

آمار اتحاد شوروی

در پایین تعداد کلی زندانیان جنگی وراخت آلمان (به جز شهروندان اتحاد شوروی که در ورماخت خدمت می کردند) که توسط NKVD در ۲۲ آوریل ۱۹۵۶ گزارش شده است.

اسرای جنگی آلمانی در اختیار اتحاد شوروی

اسرای جنگی آلمانی در اختیار اتحاد شوروی

عکس دیگری از اعدام جمعی اسیران جنگی آلمان در شوروی

عکس دیگری از اعدام جمعی اسیران جنگی آلمان در شوروی

دیدگاهتان را بنویسید