درباره گرد فون روندشتت

گرد فون روندشتت

گرد فون روندشتت (۱۸۷۵-۱۹۵۳) در تاریخ ۱۲ دسامبر ۱۸۷۵ در شهر آشرسلبن در ایالت ساکسونی در کشور آلمان در خانواده ای اشرافزاده پروسی متولد شد.او در سال ۱۸۹۲ به ارتش امپراطوری آلمان پیوست و در سال ۱۹۰۲ وارد آکادمی ارتش شد. او یکی از ۱۶۰ دانشجوئی بود که وارد این آکادمی شد. ۷۵ درصد دانشجویان این آکادمی در امتحانات آن مردود می شدند و فقط ۲۵ درصد آنان قبول می شدند. با آغاز جنگ جهانی اول روندشتت در جنگ شرکت کرد و زمانی که جنگ اول در سال ۱۹۱۸ به پایان رسید، او دارای درجه سرگردی بود و رئیس ستاد لشکری بود که در آن خدمت می کرد. پس از جنگ، آلمان از داشتن ارتش محروم بود و فقط می توانست تعداد ۱۰۰ هزار نفر را در قالب نیروئی تحت نام رایشسوهر برای دفاع از خود در اختیار داشته باشد. روندشتت پس از پایان جنگ همچنان در ارتش باقی ماند و در سال ۱۹۳۲ به فرماندهی لشگر سوم پیاده نظام برگزیده شد. در تاریخ ۲۰ جولای ۱۹۳۲ روندشتت دولت سوسیال دموکرات را از پروس اخراج نمود و اجازه داد تا فرانز فون پاپن کمیسر پروس شود. اندکی بعد در همان سال زمانی که فون پاپن اعلام حکومت نظامی نمود، روندشتت تهدید به استعفا کرد و به افرادش دستور داد تا از حزب نازی خارج شوند. در سال ۱۹۳۸ او در جریان اشغال سودت لند فرماندهی ارتش دوم را برعهده داشت اما پس از آن زمانی که فهمید ورنر فون فریچ فرمانده نیروی زمینی ارتش آلمان قربانی توطئه گشتاپو شده است بازنشست گردید. او به محض بازنشستگی به فرماندهی افتخاری ستاد هنگ ۱۸ پیاده نظام نائل شد. پس از آن روندشتت به طور متوالی از علائم و نشانهای این فرماندهی افتخاری تا پایان مدت خدمت خود استفاده می کرد. این علائم که مربوط به فرماندهی یک هنگ بود بعضی مواقع موجب اشتباه افراد در خصوص اینکه او یک سرهنگ است می شد اما روندشتت به این اشتباه می خندید. در تاریخ ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ با حمله آلمان نازی به لهستان جنگ دوم جهانی آغاز شد و روندشتت قبل از آن برای فرماندهی گروه ارتش جنوب به خدمت فراخوانده شد. در جریان طراحی نقشه حمله به فرانسه روندشتت از طرح مانشتاین جانبداری نمود و این مسئله موجب شد تا نقشه موسوم به طرح زرد برای تهاجم به غرب تصویب شود. در جریان نبرد فرانسه، روندشتت به فرماندهی ۷ لشگر زرهی پانزر و سه لشگر موتوریزه و ۳۵ لشگر پیاده منصوب شد.

درباره گرد فون روندشتت

از راست نفر اول آدولف هیتلر، بنیتو موسولینی، گرد فون روندشتت

در تاریخ ۱۴ ماه می ۱۹۴۰ نیروی زرهی به فرماندهی هاینز گودریان به ساحل رودخانه موس رسیدند و یک شکاف عظیم در خط دفاعی متفقین ایجاد نمودند. ژنرال فون روندشتت در خصوص پایداری نیروهای زرهی آلمان در کنار ساحل رودخانه موس بدون حمایت پیاده نظام تردید داشت و خواهان درنگ نیروهای زرهی آلمان تا رسیدن پیاده نظام گردید و این مسئله به نیروهای انگلیسی امکان داد تا نیروهای خود را از دانکرک تخلیه کنند و سپس هرگونه حمله به نیروهای انگلیسی در دانکرک را ممنوع نمود. بعدها روندشتت و دیگران چنین استدلال می کردند که این تصمیم هیتلر بود زیرا هیتلر اعتقاد داشت که بریتانیا خود را برای قبول صلح آماده خواهد کرد اگر نیروهای انگلیسی اجازه داشته باشند دانکرک را تخلیه نمایند. اما این انتظار اتفاق نیفتاد. روندشتت خواهان آن بود که نیروهای موتوریزه را برای حمله نهائی به جنوب و باقی مانده نیروهای فرانسوی بکار گیرد اما هرمان گورینگ، هیتلر را قانع نمود که لوفت وافه به تنهائی میتواند این وظیفه را انجام دهد. در ۱۹ جولای ۱۹۴۰ فون روندشتت به مقام فیلد مارشالی ارتقا یافت و نقش مهمی در عملیات شیر دریائی (عملیات طراحی شده برای حمله به بریتانیا) به او واگذار شد. زمانی که عملیات شیر دریائی لغو شد روندشتت فرماندهی قسمتی از نیروهای اشغالگر در بلژیک و هلند و فرانسه را برعهده گرفت.

عملیات بارباروسا

در ژوئن ۱۹۴۱ روندشتت فرماندهی گروه ارتش جنوب در جریان حمله به اتحاد شوروی را برعهده گرفت. گروه ارتش جنوب در جریان عملیات بارباروسا متشکل از ۵۲ لشگر پیاده و ۵ لشگر زرهی پانزر بود. در ابتدا پیشروی گروه ارتش جنوب به کندی انجام می شد اما در ماه سپتامبر نیروهای تحت امر روندشتت موفق به تصرف شهر کیف مرکز اکرائین شدند. نیروهای آلمانی در جریان تصرف اکرائین با انجام یک عملیات محاصره دوبل که به دلیل نابخردی استالین مبنی بر عدم تسلیم شهر رخ داد، موفق به تسخیر شهر شدند. نیروهای آلمانی ادعا نمودند در جریان این تهاجم موفق شده اند تعداد حیرت آور ۶۶۵ هزار اسیر را از ارتش سرخ به اسارت بگیرند اما منابع روسی ادعا می کنند که قبل از بسته شدن حلقه محاصره تعداد ۴۵۲ هزار نفر از نیروهای ارتش سرخ در خطر محاصره قرار داشتند که تعداد ۱۵۰٫۵۴۱ نفر از این تعداد موفق شدند تا از حلقه محاصره بگریزند قبل از آنکه نیروهای آلمانی موفق به بستن حلقه محاصره شوند. بنابراین براساس آمار اتحاد شوروی فقط تعداد ۳۰۰ هزار نفر از نیروهای اتحاد شوروی در جریان این عملیات کشته و یا به اسارت گرفته شدند. پس از این عملیات فون روندشتت به سوی شرق حرکت کرد و به شهرهای خارکف و روستوف حمله نمود. او شدیدا با دستوری که او را به ادامه پیشروی به سوی شرق در طول زمستان ترغیب می کرد، مخالفت کرد و به هیتلر نصیحت نمود که حمله باید متوقف شود اما هیتلر این پیشنهاد او را رد کرد.

در ماه نوامبر روندشتت دچار یک حمله قلبی شد اما او بستری شدن در بیمارستان را نپذیرفت و به پیشروی خود ادامه داد و در ۲۱ نوامبر به روستوف رسید اما یک ضد حمله توسط نیروهای اتحاد شوروی آلمان ها را وادار به عقب نشینی نمود و زمانی که هیتلر دستور عدم عقب نشینی را صادر کرد روندشتت برخلاف دستور هیتلر دست به عقب نشینی زد و هیتلر ژنرال والتر رایشنو را به جای او منصوب نمود.

درباره گرد فون روندشتت

جبهه غرب

در مارس ۱۹۴۲ هیتلر، روندشتت را به خدمت فراخواند و او را به فرماندهی نیروهای آلمانی در غرب منصوب نمود. او اثبات کرد فردی از خود راضی است که بدون ایجاد استحکامات قابل ذکر در امتداد ساحل اقیانوس اطلس قصد دفاع از سواحل فرانسه در شمال آن کشور را دارد. تنها پس از انتصاب فیلد مارشال اروین رومل به عنوان زیردست روندشتت در نوامبر ۱۹۴۳ به شکلی جدی ایجاد استحکامات آغاز شد.

همزمان با این حملات و پیشروی ها ارتش آلمان با مشاهده تسخیر نواحی آفریقا توسط نیروهای انگلیسی به شمال آفریقا هم لشگرشی خود را آغاز کرد که در آنجا پیروز و بی رقیب میدان آفریقا کسی نبود جز فیلدمارشال اروین رومل که به خاطر پیروزهای شگفت انگیزش به روباه صحرا ملقب گشت.

حتما خوشتون میاد  درباره اتو کیتل

گرد فون روندشتت همچنین اصرار داشت که نیروهای ذخیره زرهی باید در عقب و در عمق خاک فرانسه مستقر شوند به طوری که به محض آغاز حمله ِمتفقین، بتوان این نیروها را به سرعت به منطقه تهاجم اعزام نمود. این ایده با حمایت گیر فون شوپنبورگ فرمانده کل نیروهای زرهی پانزر در غرب مواجه شد اما مارشال رومل اعتقاد داشت که باید نیروهای زرهی در نزدیک ساحل مستقر شود زیرا او براساس تجربیات خود در آفریقا فهمیده بود که نیروی هوائی متفقین در طول روز و حتی شب حرکت واحدهای زرهی که در عمق خاک فرانسه مستقر شده اند را کند خواهد نمود و این امر به مهار حرکت نیروهای زرهی به سوی ساحل خواهد انجامید. روندشتت همچنین اعتقاد داشت که محل پیاده شدن نیروهای متفقین منطقه نرماندی خواهد بود و به دلیل کمبود نیروهای زرهی در نهایت واحدهای زرهی پراکنده شدند و فقط ۲ واحد زرهی در نزدیکی سواحل کانال مانش و ساحل غربی رود سن در بخش نرماندی اختصاص یافت. پس از حمله متفقین به نرماندی در روز دی – دی در ۶ ژوئن ۱۹۴۴ و زمانی که نیروهای متفقین موفق به استحکام سرپلهای خود شده و شکست نیروهای آلمانی مسجل شده بود، روندشتت در یک مکالمه تلفنی با هیتلر در جواب او که پرسیده بود حالا چه باید کرد؟ گفت: صلح کن احمق. هیتلر نیز در پاسخ به این جمله روندشتت او را از فرماندهی در جبهه غرب برکنار و فیلد مارشال گونتر فون کلوگه را جانشین او نمود. پس از ناکامی توطئه ۲۰ ژوئن ۱۹۴۴ بر ضد هیتلر فون روندشتت که از این مسئله بسیار عصبانی بود به همراه مارشال کایتل فرمانده کل ورماخت و هاینز گودریان به عنوان اعضای دادگاه نظامی که افسران شرکت کننده در کودتا و توطئه را محاکمه می کرد شرکت کرد و در این دادگاه ها در اغلب موارد افسران شرکت کننده به دلیل عدم صلاحیت دادگاه نظامی به دادگاه خلق تحت ریاست قاضی مشهور آلمانی رولاند فرایسلر تسلیم شده و پس از محاکمات کوتاه به اعدام محکوم می شدند. در اواسط ماه آگوست ۱۹۴۴ فیلد مارشال فون کلوگه فرمانده کل جبهه غرب به دلیل افشای نقشش در توطئه ترور هیتلر خودکشی کرد و فیلد مارشال والتر مدل به جای او به فرماندهی جبهه غرب منصوب شد و برای مدت ۱۸ روز در این سمت باقی ماند و سپس روندشتت مجددا به فرماندهی جبهه غرب منصوب شد. او وظیفه داشت به همراه مدل که فرماندهی گروه ارتش B را برعهده داشت به نبرد برضد نیروهای متفقین در عملیات مارکت گاردن بپردازد. مدتی بعد در جریان عملیات بلژ در بلژیک و لوکزامبورگ اگر چه او فرماندهی نیروهای آلمانی را برعهده داشت و این عملیات که با نام رمز عملیات WACHT AM RHEIN شناخته می شد با نام عملیات روندشتت نیز شهرت یافته بود، اما روندشتت به شدت با این عملیات مخالف بود و از خود سلب مسئولیت نمود. او برای آخرین بار در اواسط مارس ۱۹۴۵ از فرماندهی کناره گیری نمود. او در جریان یک مکالمه با مارشال کایتل به او گفته بود که بهتر است که صلح کنید تا به جنگ ناامید کننده ادامه دهید. روندشتت در تاریخ ۱ ماه می ۱۹۴۵ توسط لشگر ۳۶ پیاده نظام آمریکا دستگیر شد و پس از بازداشتش توسط آمریکائی ها، واحد اطلاعات ارتش شوروی از او بازجوئی نمود. او در طول بازجوئی دچار یک حمله قلبی دیگر شد و توسط نیروهای انگلیسی به اردوگاه بریدگن در جنوب ولز منتقل شد. مقامات انگلیسی او را متهم به جنایات جنگی نمودند این اتهامات برضد روندشتت و سه تن از ژنرالهای ستاد فرماندهی تنظیم شده بود. این اتهامات عبارت بودند از:

  1. اتهامات برعلیه هر ۴ ژنرال در خصوص دستور کمیسر که براساس آن نباید با کمیسرهای سیاسی ارتش شوروی به عنوان اسیر جنگی رفتار نمود (باید بلافاصله اعدام شوند)
  2. اتهامات در خصوص دستور کاماندو که براساس آن نباید با کاماندوهای دستگیر شده مانند اسیر جنگی رفتار شود بلکه باید به گشتاپو تحویل شوند و یا فورا اعدام شوند.
  3. اتهامات در خصوص مسئولیت برای قتل و بدرفتاری با اسرای جنگی متفقین و عمدتا روس
  4. اتهامات در خصوص مسئولیت برای نقض کنوانسیون ژنو جهت استفاده از زندانیان جنگی عمدتا روس در کارهای خطرناک و ممنوع
  5. اتهامات در خصوص مسئولیت برای انجام اعمال مجرمانه برعلیه غیرنظامیان از جمله اعدام گروگان ها و عملیات تلافی جویانه بیش از حد و نابودی اسلاوها و یهودیان و کمونیست ها و تبعید غیرنظامیان از سرزمینهای اشغالی.

براساس گزارشها اغلب قربانیان روس بودند و لهستانیها نیز در مرتبه دوم قرار داشتند و سپس بلژیکی ها و فرانسوی ها در لیست قربانیان بودند. تعدادی انگلیسی و آمریکائی نیز در میان قربانیان بودند اما در مقیاسی کمتر. همچنین مسئولیت روندشتت در خصوص اجرای دستور کاماندو (هیتلر دستور داده بود که با کاماندوهای دستگیر شده نباید همانند اسرای جنگی رفتار نمود بلکه باید آنان را فورا اعدام کرد) قابل تعقیب است زیرا در ۱۰ اکتبر ۱۹۴۱ ژنرال والتر رایشنو فرمانده ارتش ششم و یکی از زیردستان روندشتت دستوری غیرانسانی صادر کرد که به دستور رایشنو معروف شد و روندشتت به محض شنیدن مفاد این دستور آن را تصویب نمود و آن را به تمام واحدهای زیر دست خود ابلاغ نمود. یکی از مفاد این دستور نیز کشتار یهودیان به محض نیاز به آن بود.

گرد فون روندشتت

سرانجام روندشتت به دلیل عدم سلامت جسمی از محاکمه کنار گذاشته شد. یک هیئت مرکب از ۲ افسر با تجربه در خدمات پزشکی زندانیان و ۲ دکتر ارتش انگلستان اعلام کردند که او به دلیل تغییرات ناشی از کهولت سن و نارسائی قلبی توانائی تحمل محاکمه را ندارد. کابینه انگلستان خواستار آن شد که دادگاه باید تصمیم بگیرد که آیا او می تواند محاکمه شود یا خیر زیرا آنها نگران بودند که این امر موجب شود تا دادگاهی نمودن او بیشتر یک انتقام به نظر برسد تا یک محاکمه عادلانه. همچنین نگرانی در خصوص خودکشی او نیز یکی از دلایل کنار گذاشتن او از محاکمه بود. گرد فون روندشتت در جولای ۱۹۴۸ از زندان آزاد شد و در شهر شولز در نزدیکی اوبرهاوزن سکونت نمود. گرد فون روندشتت که از مشکلات قلبی رنج می برد در ۲۴ فوریه ۱۹۵۳ در شهر هانوفر در سن ۷۷ سالگی درگذشت. او استراتژیستی برجسته و به لحاظ ادب و طرز برخورد و وظیفه شناسی نمونه کاملی از افسران پروسی بود. اما به دلیل سن بالایش، نوآوریهای جدید در صنایع نظامی و تکنیکهایی از قبیل نبرد برق آسا را نمی‌توانست کاملاً مورد استفاده قرار دهد. هیتلر برخلاف معمول، احترام زیادی برای فون رونشتت قائل بود و همکارانش نیز پس از جنگ با احترام از او یاد می‌کردند.

دیدگاهتان را بنویسید